Orzech czarny (Juglans nigra)

orzech czarny

Orzech czarny (Juglans nigra)– jest to gatunek drzewa należący do rodziny orzechowatych. Naturalnie występuje na terenie Ameryki Północnej oraz w środkowej i wschodniej części Stanów Zjednoczonych. W Polsce jest rzadko uprawiany ponieważ jest mało znanym drzewem. Przez niektórych bywa mylony z orzechem włoskim.

Orzech czarny należy do najwyższego gatunku orzecha, dorasta nawet do 30 metrów wysokości, natomiast w Ameryce Północnej- skąd się wywodzi- nawet do 50 m i średnicy pnia 2 m. Pień jest okazały i prosty, pokrywa go czarna kora głęboko bruzdkowata (młode okazy są szarobrunatne). Liście orzecha osiągają długość 25-60 cm, są złożone z 11-23 jajowato lancetowatych listków zaostrzonych na szczycie o długości 6-12 cm drobno piłkowate, od spodu gruczołowato owłosione, a na wierzchu nagie.

Skorupa orzecha jest czarno-ruda, głęboko bruzdkowana, bardzo gruba i twarda. Owoc orzecha jest kulisty, o wielkości 3-5 cm o szerokiej i silnie aromatycznej zewnętrznej, zielonej okrywie. Orzechy dojrzewają na przełomie września-października, spadają z drzewa w zielonej albo brązowawej okrywie (trudno oddzielającej się od skorupy).

OWOCOWANIE

Kwiatostany orzecha nie zawiązują kwiatów, od razu zawiązuje się orzech. Owocuje dopiero po ok. 10 latach od posadzenia. Na początku liczba owoców jest niewielka. Co kilka lat drzewa mają naturalny okres odpoczynku i owocują bardzo słabo lub w ogóle. Orzechy rozmieszczone są na drzewie pojedynczo, rzadziej podwójnie.

SIEDLISKA

Stanowisko orzecha czarnego powinno być możliwie słoneczne. Wymagania glebowe powinny być średnie, dobrze rośnie na glebie żyznej, przepuszczalnej, zasadowej. Drzewo jest bardzo odporny na mróz (w przeciwieństwie do orzecha włoskiego) i może wytrzymać -krótkookresowo- temperaturę nawet do -300C. Dodatkowo jest wytrzymały na suszę. Nie sprzyjają mu natomiast przymrozki, jego liście i młode pędy czarnieją i zamierają, a drzewo wypuszcza nowe z bocznych pędy.